VELRYBA A NULA
hudba J. Hutka, text J. Hutka, 1975



Velryba po moři plula
Dumajíc, co je to nula
K čemu ji lidé mají
A jak s ní počítají

Vodotrysk z hlavy jí šplíchal
Plankton jí do ucha vnikal
Za sebou bohatou brázdu
Jak bohatýrskou jízdu

Krucinál, jsem přece savec
Žádnej předpotopní blbec
Abych na to nepřišla
To bych se asi bodla

Nula přece výmysl je
Cosi jako poesie
Musí se za něco dát
Aby mohla fungovat

Z malého velké učiní
Přestože sama nic není
Snad proto, že prázdná je
Všemu prostor daruje

Každá idea je nula
Proto vždycky počet dala
A co teprv pitomost
To je nula navýsost

Každá nula světem hnula
I když si ji připsal moula
Nenávist a naděje
Jak vidíme, též nulou je

Velryba zavřela oči
Nuly se jí v hlavě točí
Chtěla už pod hladinu
Však potkala harpunu

A už motor navijáku
Táhne ji na pevném háku
V mysli jí vytanula
Ze všech poslední nula

Že kdo se věděním zvětší
Začne se podobat terči
Když svůj počet neskryje
Stáří se nedožije

 

WIELORYB I ZERO

tłumaczenia filologiczne i nie tylko...
wykonał Leszek Engelking

Wieloryb po morzu płynął,
Rozmyślając, co to takiego zero,
Do czego je ludzie mają
I jak przy jego pomocy liczą.

Fontanna mu z głowy tryskała,
Plankton mu do ucha wnikał,
Za sobą zostawiał potężny ślad,
Jakby tam sunęła dzielna jazda.

Do diabła, jestem przecież ssakiem
A nie żadnym przedpotopowym idiotą
Gdybym nic nie wymyślił,
Wyszłoby, że jest inaczej.

Zero to przecież wymysł,
Coś takiego jak poezja,
Musi mieć jeszcze coś,
Żeby zadziałało.

Z małego zrobi wielkie,
Mimo że samo jest niczym,
Pewnie dlatego, że jest puste,
Wszystkiemu daje miejsce.

Każda idea to zero,
Dlatego wszystko zwiększa,
A co dopiero teraźniejszość,
To zero w stopniu najwyższym.

Każde zero zmieniało świat,
Choćby dopisał je do siebie cymbał.
Także nienawiść i nadzieja,
Jak widzimy, są zerem.

Wieloryb zamknął oczy,
Zera mu krążą w głowie.
Chciał już się zanurzyć,
Ale napotkał harpun.

I oto już silnik wciągarki
Ciągnie go na mocnym haku.
Na myśl wielorybowi przyszło
Ostatnie ze wszystkich zero.

Gdy ktoś przez wiedzę się zwiększy,
Zaczyna przypominać tarczę,
Jeśli nie ukryje swej wielkości,
Nie dożyje do starości.



DE WALVIS EN DE NUL Překlad Gerd Helmer Zwemmend in zee dacht de walvis Wat toch de nul voor getal is Is het de mensen tot nut En hoe gebruiken zij 't Terwijl een fontein uit hem opspoot En plankton hem door de kop schoot Trok hij een spoor door de vloed Fraai als een vorstelijk stoet Ik ben toch en zoogdier, verdorie Ruik ik soms naar prehistorie Als 'k er niet gauw achterkom Dan greng ik me eigen om De nul is een louter verzinsel Net poezie, in beginsel Achter iets anders gehecht komt zij pas goed tot haar recht Ofschoon het maar een klein ding is Maakt het zeer groot wat gering is Zie, hoe iets leegs op het lest Waarde verleent aan het rest Alle ideën zij nullen Waar ze de boeken mee vullen Ook als j'een blumder begaat Is dat een nul in 't kwadraat Zelfs door een rund opgetekend Heeft elke nul veel ontketend Liefde en haat, allebei Zijn ze een nul volgens mij Door al die nullen bewogen Sloot onze walvis de ogen Wou juist een duik nemen, toen Hij werd geraakt door 'n harpoen Toen reeds de lijn werd gewonden Waarmee die haak was verbonden Steeg in zijn stervende kop Dit laatste nulletje op Wie zich door kennis vergroten Worden het eerste geschoten Wie niet zijn getal vóór zich houdt Wordt van zijn leven niet oud